de film
Deze bijna
drie uur durende kroniek opent met archiefbeelden van immigranten die
per boot Amerika binnenkomen en tijdens deze de sociale cultuur
schetsende openingsgeneriek verraadt de muziek van Giorgio Moroder nog
niet de ware identiteit van Scarface. Vervolgens ontmoeten we Tony
Montana terwijl hij door enkele leden van de douanepolitie ondervraagd
wordt. Als onderwerpen zoals Tony’s litteken (de enige verwijzing naar
de titel "Scarface") en de vraag of hij dat heeft opgelopen tijdens een
onverbloemd geformuleerde daad van “eatin’ pussy” onthult de prent al
meteen zijn zwartkomische, sadistisch grijnzende gelaat. Eens op
Amerikaanse grond gaat Tony, samen met zijn vriend Manny (Steven Bauer)
op zoek naar de felbegeerde American Dream. Vuile klusjes zorgen ervoor
dat hij na enige tijd in de gunst van een flamboyante gangsterbaas
(Robert Loggia) komt en langzaam maar zeker start Tony een brutaal
offensief dat hem niet alleen naar de top brengt maar ook in het bed van
de cokesnuivende vriendin (Michelle Pfeiffer) van zijn baas.
Hoewel niet gebaseerd op een specifieke gangster (Scarface was de
bijnaam van Al Capone maar met hem
heeft
deze prent weinig of niets te maken) biedt de film, vele verassingen.
Tony’s verhaal is er een van succes en tragiek, zoals we zo vaak in
andere soortgelijke films zien. Het verschil zit hem in de uitwerking,
de knetterende dialogen en de fenomenale vertolkingen van alle
betrokkenen. Boven alles torent echter een man uit: Al Pacino. Hoewel
zijn legendarische status op dat moment na rollen in The Godfather Part
I en II, Serpico en Dog Day Afternoon om er maar een paar te noemen al
bevestigd was kon hij toch een triomf gebruiken na de erg lichtvoetige
tragikomedie Author! Author! waarin hij een gefrustreerde
toneelschrijver die na het vertrek van zijn vrouw alleen voor de
kinderen van het gezin moet zorgen vertolkt. Scarface kon op geen beter
moment komen en Pacino kneedde het personage tot een iconische, nu nog
vaak geciteerde, immens populaire figuur die vandaag, en dat is wel
enigszins zorgwekkend, meer fans dan ooit heeft. Al pacino heeft met
zijn vertolking van Scarface de gansterwereld een ander daglicht
gegeven. Heel vreemd is het feit dat dit een van de weinige films is
waarin het hoofdpersonage over nagenoeg geen morele waarden beschikt.
Tony Montana (Scarface) is een vloekende, mensen vermoordende,
egoïstische, sadistische, megalomane rotzak en toch slaagt Pacino,
compleet met een hilarisch Cubaans accent, erin om hem op de een of
andere manier charmant te laten overkomen. Binnen de wereld van Scarface
nemen De Palma en Stone het publiek mee op sleeptouw en wie zich verzet
tegen de verwerpelijkheid van Montana zal zich niet weinig ergeren aan
de zedeloosheid en brutaliteit van deze prent. In heel de film is er
slechts een moment waarop de makers Scarface een menselijk gezicht geven
en dat is als hij afziet van de moord op enkele kinderen. Op elk ander
moment is hij een onvoorspelbare psychoot die voortdurend op ontploffen
staat. Als uiteindelijk de keerzijde van het succes op de voorgrond komt
zakt Tony weg in een onbezonnen drugsroes boordevol paranoïde
waanvoorstellingen, escalerend geweld en tirannieke waanzin. Met
oneliners als “I kill communists for fun”, “you fuck with me, you fuckin’
with the best!”, “You got a look in your eye like you haven't been
fucked in a year!” en veel, veel meer is de in Hawaïhemden gehulde
Scarface een personage van alle tijden geworden; de niet uit de
filmwereld weg te denken verpersoonlijking van alle menselijke zonden en
angsten.
